خیام › رباعی ۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

افسوس که بیفایده فرسوده شدیم، / وَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم؛
دردا و ندامتا که تا چشم زدیم، / نابوده به کامِ خویش، نابوده شدیم!