خیام › رباعی ۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

* با یار چو آرمیده باشی همه عمر، / لذاتِ جهان چشیده باشی همه عمر،
هم آخِرِ کار رحلتت خواهد بود، / خوابی باشد که دیده‌باشی همه عمر.