انوری › رباعی شمارهٔ ۳۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن دیده ندارم که به خوابت بینم / یا آن رخ همچو آفتابت بینم
از شرم رخ تو در تو نتوان نگریست / می‌ریزم اشک تا در آبت بینم