خیام › رباعی ۱۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هنگام سپیده‌دم خروس سحری، / دانی که چرا همی‌کند نوحه‌گری؟
یعنی که: نمودند در آیینهٔ صبح / کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری!