خیام › رباعی ۱۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر چهرهٔ گُل نسیمِ نوروز خوش است، / در صَحنِ چمن رویِ دل‌افروز خوش است،
از دی که گذشت هرچه گویی خوش نیست؛ / خوش باش و ز دی مگو، که امروز خوش است.