خیام › رباعی ۱۲۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

* هر گه که بنفشه جامه در رنگ زند، / در دامنِ گل بادِ صبا چنگ زند،
هشیار کسی بُوَد که، با سیمْبَری / می نوشد و جام باده بر سنگ زند.