خیام › رباعی ۱۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ، / کاو در غمِ ایّام نشیند دلتنگ؛
می خور تو در آبگینه با نالهٔ چنگ، / ز آن پیش که آبگینه آید بر سنگ!