خیام › رباعی ۱۲۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دی، / اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی؛
می خور، مخور اندوه، که گفته‌است حکیم: / غم‌های جهان چو زَهر و تِریاقش می.