خیام › رباعی ۱۳۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

* تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بی‌باکی، / می نوش چو در جهانِ آفت‌ناکی؛
چون اوّل و آخِرت به جز خاکی نیست، / انگار که بر خاک نه‌ای در خاکی.