خیام › رباعی ۱۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با باده نشین، که مُلْکِ محمود این است، / وَزْ چنگ شنو، که لحنِ داوود این است؛
از آمده و رفته دگر یاد مکن، / حالی خوش باش، زان‌که مقصود این است.