انوری › رباعی شمارهٔ ۳۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دل چو غم نوت دهد چرخ کهن / چون کار ندیدگان مشو بی‌سر و بن
یا عشوهٔ کودکانه می‌خر به سخن / یا تن زن و عاقلانه صبری می‌کن