خیام › رباعی ۱۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خیام، اگر ز باده مستی، خوش باش؛ / با لاله‌رخی اگر نشستی، خوش باش؛
چون عاقبتِ کار جهان نیستی است، / انگار که نیستی، چو هستی خوش باش.