خیام › رباعی ۱۴۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عمرت تا کی به خود‌پرستی گذرد، / یا در پیِ نیستی و هستی گذرد؛
می خور که چُنین عمر که غم در پی اوست / آن بِهْ که به خواب یا به مستی گذرد.
/ پایان