انوری › رباعی شمارهٔ ۳۴۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دل چو نمی‌نهد سپهرت گردن / نتوان به خروش و زور بخت آوردن
بر من چه بود جز که به کف خون خوردن / دیگر چه کنم دلا چه دانم کردن