انوری › رباعی شمارهٔ ۳۵۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می‌سوز تو خرمن شکیبایی من / تا می‌نهم از غم تو خرمن خرمن
دامن به حدیث درد من باز مزن / من دانم و اشک لعل دامن دامن