انوری › رباعی شمارهٔ ۳۷۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با روز رخ تو گرچه ای روت چو ماه / از روز و شب جهان نبودم آگاه
بنمود چو چشم بد فروبست این راه / شبهای فراق تو مرا روز سیاه