انوری › رباعی شمارهٔ ۳۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دوش ارنه وقارت به زمین پیوستی / فریاد و دعایت به زمین کی بستی
ور حلم تو بر دامن او ننشستی / از زلزلهٔ سقف آسمان بشکستی