انوری › رباعی شمارهٔ ۴۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کویی که درو مست و بهش درگذری / زنهار به خاک او به حرمت نگری
نیکو نبود که از سر بی‌خبری / تو زلف بتان و چشم شاهان سپری