انوری › رباعی شمارهٔ ۴۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با دلبرم از زبان باد سحری / گل گفت نیایی به چمن درنگری
گفت آیم اگر تو جامه بر خود ندری / چون رنگ آری به خنده بیرون نبری