کمال خجندی › شمارهٔ ۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر گل نه بخدمتت ز جا برخیزد / بهر زدنش باد صبا برخیزد
پیش قد تو سرو سهی را در باغ / چندانکه نشانند ز پا برخیزد