کمال خجندی › شمارهٔ ۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هرگز نکشیدم آن سر زلف بخم / چون دال بدست خویش الا بقلم
تا ابروی تو نون و دهانت میم است / چشمم ز خیال هر دو باشد پرنم