اسدی توسی › در ستایش شاه بودلف گوید| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کنون ز ابر دریای معنی گهر / ببارم ، گل دانش آرم به بر

فزایم ز جان آفرین شاه را / که زیباست مر خسروی گاه را

شه ارمن و پشت ایرانیان / مه تازیان ، تاج شیبانیان

ملک بودلف شهریار زمین / جهاندار ارّانی پاک دین

بزرگی که با آسمان همبرست / ز تخم براهیم پیغمبرست

فروغست رایش دل و دیده را / پناهست دادش ستمدیده را

نبشتست بخت از پی کام خویش / به دیوان فرهنگ او نام خویش

به فرّش توان رفت بر مشتری / به نامش توان بست دیو و پری

تن و همتش را سرانجام برست / که آنجا که ساقش زحل را سرست

به صد لشکر اندر گه رزم و نام / نپرسید باید ز کس کاو کدام

چنو دست زی تیغ و ترکش کشید / که یارد به نزدیک تیغش چخید

اگر خشتی از دستش افتد به روم / شوندش رهی هر کز آن مرز و بوم

برد سهم او دل ز غران هژبر / کند گرد او خشک باران در ابر

به دریا بسوزد ز تف خیزران / چنو زد نوند سبک خیز ران

اگر بابت روم کین آورد / به شمشیر بت را به دین آورد

جهان را اگر بنده خواند ز پیش / ز بهرش کند حلقه در گوش خویش

ز گردون چنان کرد جاهش گذار / کز او نیست برتر به جز کردگار

فرستست خشتش به گاه پیام / نبردش نویدست و کشتن خرام

عقابیست تیرش که در مغز و ترگ / بچه فتح باشد ورا خایه مرگ

سپه را که چون او سپه کش بود / چه پیش آب دریا ، چه آتش بود

زمینی که شد جای ناورد اوی / کند سرمه در دیده مه گرد اوی

برون از پی دینش پیکار نیست / برون از غراش ایچ کردار نیست

چلیپاپرستان رومی گروه / چنانند از او وز سپاهش ستوه

بدارند روز و شب از بس هراس / به هر کوه دیده ، به هر دیر پاس

ستون سپهر روان رأی اوست / سر تخت بخوان جوان جای اوست

چنانست دادش که ایمن به ناز / بخسبد همی کبک درپّر باز

شود در یکی روزه ده بار بیش / به پرسیدن گرگ بیمار میش

چو خواهندگان دید شادی کند / فزون زان که خواهند رادی کند

دو دستش تو گویی گه کین و مهر / یکی هست دریا و دیگر سپهر

درین موجها گوهر و جود نم / در آن ماه تیغ و ستاره درم

کز آن گوهر و زر که را داد پیش / به یک ره گر آری از و کم و بیش

بدین کرد شاید نهان آفتاب / بدان شاید انباشت دریا و آب

که را راند خشمش فتد در گداز / که را خواند جودش برست از نیاز

چنو تاج و اورنگ را شاه نیست / جز او چرخ فرهنگ را ماه نیست

ز هر افسری برتر ست افسرش / ز هر گوهری پاکتر گوهرش

هماییست مر چرخ را فّر اوی / که شاهی دهد سایهٔ پّر اوی

به چوگان چو برداشت گوی زرنگ / ز بیمش بگردد رخ مه زرنگ

کمندش چو از شست گردد رها / تو گویی که برداشت ابر اژدها

ز هامون شب تیره بر چرخ تیر / کند رشته در چشم سوزن به تیر

چو مالد به زه گوشهای کمان / بمالد به کین گوش گشت زمان

به باد تک اسپش به خاور زمین / کند غرق کشتی به دریای چین

تف تیغش از هند شب کرد بوم / کند باز قنذیل رهبان به روم

نه کس را بود فرّه و جود او / نه فرزند چون میر محمود او

شهی مایهٔ شاهی و سروری / بزرگی ز گوهر به هر گوهری

گرد زیب از او نامداری همی / دهد بوی از او شهریاری همی

دل اختر از جان هوا جوی اوست / زبان زمانه ثناگوی اوست

سخنهاش درّست و دانش سرشت / خبرهاش هریک چراغ بهشت

چو خرسند بد خوب کاری کند / چو خشم آیدش بردباری کند

به نیزه مه آرد ز گردون فرود / به ناوک به کیوان فرستد درود

ز دریا کند در تف تیغ میغ / ز باران خونین کند میغ تیغ

روا باشد این شاه را ماه تخت / که فرزند دارد چنان نیکبخت

برادرش چون ماه آن پاکزاد / براهیم بن صفر با فر و داد

پناه جهان خسرو ارجمند / دل گیتی امید تخت بلند

بزرگی که اختر گه مهر و خشم / به فرمان او دارد از چرخ چشم

بهی در خور تخت او روز بار / زهی از در بخت او روزگار

ز شمشیر او لعل جای کمین / بریزد ز کف زر به روی زمین

سزد گر کشد بر مه این شاه سر / که زینسان برادر وز آنسان پسر

نه زین شاه به در خورگاه بود / نه کس را به گیتی چنان شاه بود

نبینی ز خواهنده و میهمان / تهی بارگاه ورا یک زمان

همی هرکه جایی فتد در نیاز / بدین درگه آیند تازان فراز

رسد هر که آید هم اندر شتاب / به خوان و می و خلعت و جاه و آب

نه کس زین شهنشاه دل خسته شد / به بر هیچ مهمان درش بسته شد

هر آن کز غم جان و بیم گناه / به زنهار این خانه گیرد پناه

ز بدخواه ایمن شود وز ستم / چو از چنگ یوز آهو اندر حرم

اگر داد باید شهی هرچه هست / دهد این شه و ندهد او را ز دست

چنین باد تا جاودان نام او / مگر داد چرخ از ره کام او

همی تا بماند زمان و زمین / به فرمانش بادا هم آن و هم این

تن زندگانیش چون کدخدای / سلب روز و شب وین جهانش سرای

ز بالای تابنده ماه افسرش / ز پهنای گیتی فزون کشورش

جهان خرم از فر و اورند اوی / هم از میر محمود فرزند اوی