مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

باد آمد و گل بر سر میخواران ریخت / یار آمد و می در قدح یاران ریخت
آن عنبر تر رونق عطاران بُرد / و آن نرگس مست خون هشیاران ریخت