مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ایام چو آتشکده از سینهٔ ماست / عالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست
اینک به مثل چو کوزه‌ای آب خوریم / از خاک برادران پیشینهٔ ماست