مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن بت که رخش رشک گل و یاسمن است / وز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است
دیدم به رهش ز لطف چون آب روان / آن آب روان هنوز در چشم من است