مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۴۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بی یاد تو در تنم نفس پیکان باد / دل زنده باندهت چو تن بیجان باد
گر در تن من بهیج نوعی شادیست / الا به غمت پوست برو زندان باد