مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در ره چو بداشتم به سوگندانش / از شرم عرق کرد زخ خندانش
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف / عکس رخ من فتاد بر دندانش