مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ترکم چو کمان کشید کردم نگهش / دیدم مه و عقربی به زیر کلهش
مه بود رخش عقرب زلف سیهش / وز عقرب در قوس همی رفت مهش