مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۱۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل / و آزرم وصال تو به جان جوید دل
رحم آر کز آسمان نمی‌بارد جان / بخشای که از زمین نمی‌روید دل