مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۲۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رفت آن که سری پر از خمارش دارم / چون جان دارم گهی که خوارش دارم
بر آمدنش چنان امیدم یارست / گوئی که هنوز در کنارش دارم