مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۳۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با ابر همیشه در عتابش بینم / جویندهٔ نور آفتابش بینم
گر مردمک دیدهٔ من نیست چرا / هرگه که طلب کنم در آبش بینم