مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل در ازل آمد آشیان غم تو / جان تا به ابد بود مکان غم تو
من جان و دل خویش از آن دارم دوست / کین داغ تو دارد آن نشان غم تو