مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۷۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مر موی تو را جه بودی بی آزاری / برخاستن از سر چو تو دلداری
من بنده اگر موی شوم در غم تو / هرگز ز سر تو نخیزم باری