مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۷۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر زانکه چو خاک ره ستم‌کش باشی / چون باد همیشه در کشاکش باشی
زنهار ز دست ناکسان آب حیات / بر لب مچکان گرچه در آتش باشی