مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۷۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی / هم آب اجل کند گذاری ای ساقی
خاک است جهان صورت برآرای مطرب / باد است نفس باده بیار ای ساقی