مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۸۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای تُنگ شکر چون دهن تنگت نی / رخسارهٔ گل چون رخ گلرنگت نی
از تیر مژه این دل صد پارهٔ من / میدوز و ز پاره دوختن ننگت نی