مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۸۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در دل نگذارمت که افگار شوی / در دیده ندارمت که بس خوار شوی
در جان کنمت جای نه در دیده و دل / تا با نفس باز پسین یار شوی