مهستی گنجوی › رباعی شمارۀ ۱۸۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر گه که به زلف عنبر تر سایی / بیم‌ست کزو تازه شود ترسایی
تو پای ز همت چرخ برتر سایی / چون است که نزد بنده با ترس آیی