سپیده‌دم که وقت کار عامست / نبیذ غارجی رسم کرامست
مرا ده ساقیا جام نخستین / که من مخمورم و میلم به جامست
ولیکن لختکی باریکتر ده / نبیذ یکمنی دادن کدامست
نماز بامدادان کرد باید / سه جام یکمنی خوردن حرامست
چو وام ایزدی بنهاده باشم / مرا ده ساتگینی بر تو وامست
چنانکه باز نشناسد امامم / رکوعم را رکوعست ار قیامست
خوشا جام میا، خوشا صبوحا / خوشا کاین ماهرو ما را غلامست
دو زلفش دو شب و دو خال مشکین / ظلام اندر ظلام اندر ظلامست
صبوح از دست آن ساقی صبوحست / مدام از دست آن دلبر مدامست
غلام و جام می را دوست دارم / نه جای طعنه و جای ملامست
همی‌دانم که این هر دو حرامند / ولیکن این خوشیها در حرامست