منوچهری › رباعی شمارهٔ ۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تاریک شد از مهر دل افروزم روز / شد تیره شب، از آه جگر سوزم روز
شد روشنی از روز و سیاهی ز شبم / اکنون نه شبم شبست و نه روزم روز