مگر بیهوده هان ای موش خاموش / چو افتادی در آتش در همی جوش
خلاف شرع و دین کردی شدی مست / اگر خونت بریزم جای آن هست
مرا استاد پندی داد نیکو / کز آن پند آمدم فرخنده مه رو
مرا گفتا که تو بیرون مبر سر / اگر فیلی و خصم از پشه کمتر
مشو ایمن که کم یا بیش گردد / زنیش او ترا دل ریش گردد
مشو از فکر او ایمن که ناگاه / در اندازد ترا از مکر در چاه
نکردم پند استادان فراموش / مرا آن پند شد چون حلقه در گوش
ببر از من امید رستگاری / بجز مردن دگر کاری نداری
نخواهی رستگار آمد ز دستم / که بسیاری کمین تو نشستم