حکیم نزاری › به مستی سواری مکن| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به پایانِ مستی سواری مکن / سبک‌ساری و بی‌قراری مکن
تو مفلوجی و بارگی باد پای / اگر عقل داری نجنبی ز جای
چو نتوان همی‌ بر زمین رفت راست / تمنّای معراج کردن خطاست
سلیمان نِه‌ای بادبازی مکن / چو دندانْ‌نداری گرازی مکن
نه نیرویِ بازو و نه زور پای / مکن بر عنان ور کیب آزمای
حذر واجب است از کمیِت مدام / که هم بد رکاب است و هم بد لگام