گر تو نگویی به من من به که دانم ترا / در نظر دیده ای دیده از آنم ترا
من به خود الا چو خود هیچ نبینم دگر / حیف بود گر زخود باز ندانم ترا
هستی من نیستی جز به وجود تو نیست / بود توانم به تو دید توانم ترا
هرچه تو گویی بیا آمدم از تو به تو / من کی ام اندر میان هم به تو خوانم ترا
هم تو نهی بر دلم دست و ترحّم کنی / از تو به بازوی خود کی بستانم ترا
من به جهان در که ام کالبدی نیم جان / گر تو نگویی که من جان و جهانم ترا
جان نزاری به تو زنده والّا نبد / با تو توان بودنی بی تو، چه دانم ترا