حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بوی خوشت همره باد صباست / آن چه صبا راست میسر که راست
دوش چو بوی تو به گلزار برد / نالهٔ مرغان سحر خوان بخاست
گل چو نسیم تو شنید از صبا / گفت که این روی بهشت از کجاست
ای گل نو خاسته آگه نه ای / کاین اثر بوی دلارام ماست
دست من و دامن باد صبا / باز پی زلف نگارم چراست
باد کجا لایق سودای اوست / عشق و هوا هر دو به هم نیست راست