حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۵۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آفتاب خُلد روی یار ماست / روضه ی جنات کوی یار ماست
آفتابِ چرخِ سرگردان، چنین / دائما ً در جست و جوی یار ماست
بر سر ِ هر چار سو در شش جهات / رستخیز از های و هوی ِ یار ماست
نی چه گفتم هر دو عالم کفر و دین / بسته در یک تار ِ موی ِ یار ِ ماست
حق و باطل هر زمان بر هم زدن / طُرفه کاری های خوی یار ماست
در بهشت معنوی باشد دلش / هر که را میلش به سوی یار ماست
فاش میگویم نزاری سرّ دوست / خود جهان پر گفت و گوی یار ماست