دیر شد تا رسم قربان کیش ماست / بذل جان کارِ دلِ بی خویش ماست
چون ز دنیا بی نصیب افتاده ایم / گر همه قارون بود درویش ماست
این همه کثرت حجاب ما ز چیست / از خیال مصلحت اندیش ماست
نیش فصّاد قناعت نوشِ ما / نوش زهاد مقلد نیش ماست
ما به کفر و دین نداریم التفات / در مراتب بیش کم، کم بیش ماست
رازداری در دل ما غور کرد / آنکه هرگز سر نکرد آن ریش ماست
چون فرو شستیم از این مردار دست / گرگِ مردم خوار دنیا ، میش ماست
نور وحدت آفتاب روشن است / گر غمامی می نماید پیش ماست
هر که دارد با نزاری دوستی / گر همه بیگانه باشد خویش ماست