شاد کن جان من که غمگین است / رحم کن بر دلم که مسکین است
روی بنمای تا نظاره کنم / کآرزوی من از جهان این است
دل بیچارگان به وصل دمی / شادمان کن که نیک غمگین است
گه گهم یاد کن به دشنامی / سخن تلخ از تو شیرین است
بی رخت دین من همه کفر است / با رخت کفر من همه دین است
دل به تو دادم و ندانستم / که تو را ناز و کبر چندین است
ننوازی و بس بیازاری / آخر ای دوست این چه آیین است
کینه بگذار و مهربانی کن / که نزاری نه در خور کین است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
