ما دوست نداریم دگر هیچ به جز دوست / گر دوست نه با دوست بود دشمنِ ما اوست
چه دشمن و چه دوست به جز او همه هیچاند / گر اوست همه اوست و گر دوست همه دوست
خاکِ در او چیست مرا ماءِ معین است / کنجِ غم او چیست مرا روضه مینوست
گر بار دهد یار وگرنه بکشم بار / تا بار دهد بارکشی شیوه خوش خوست
آن را که خبر نیست زخود هرچه ازو گفت / بیهوده دراییست اگر چند سخن گوست
مشنو که نصیبی ز وجودست عدم را / از مغز چه گوید که ندارد خبر از پوست
ای باد از آن زلفِ پر از چین که نسیمش / در نیفه هرچین حسدِ نافه آهوست
زان رایحه هر سوخته را آرزویی هست / مارا هم ازو حاصلِ این مرتبه مرجوست
بویی به نزاری برسان هین که معیّن / دردِ دلِ او را نفسِ پاکِ تو داروست