آخر بدین صفت که منم مبتلایِ دوست / ممکن بود ز من که نجویم رضای دوست
با عاشقان مجاز بود عشقِ عاشقی / کو ترکِ هر دو کون نگیرد برایِ دوست
کردم به عشق زیر و زبر خان و مان دل / تا هیچ کس دگر ننشیند به جایِ دوست
تسلیمِ راهِ دوست شوم چون به نزدِ من / چیزی نیافرید خدا ماورایِ دوست
جاوید زنده مانم و باقی شوم چو خضر / گر سجده ایی به من رسد از خاکِ پایِ دوست
هر دم قیامتی ز ملامت بدیده ام / نادیده یک نفس به ارادت لقایِ دوست
تا جان بود مرا بکشم از میان جان / جنگ و ستیزِ دشمن و جور و جفایِ دوست
نی نی به عینِ صدق نزاری خطا مبین / خالی شمر ز جور و جفا ماجرایِ دوست