چه شور از آن لب شیرین که در جهان افتاد / ز قامتت چه قیامت که در زمان افتاد
میان ما و شما وعده ی کناری بود / تو با کنار شدی فتنه در میان افتاد
بسوخت صفحه رویم ز آب گرم سرشک / که آتشم ز تو در مغز استخوان افتاد
مگر غم تو که یک دم نمی شود غایب / به قرعه بر من مسکین ناتوان افتاد
به یک کرشمه که کردی ز گوشه برقع / هزار بی دل بی چاره در گمان افتاد
دریغ نام تو آلوده دهانِ خسان / به خاص و عام رسد هر چه در زبان افتاد
اگر ز حسن تو آوازه در جهان افکند / به اختیار نزاری نبد چنان افتاد
سوال کرد و به من گفت دوستی که بگو / تویی که بویِ عبیر ِتو در جهان افتاد